پرنده ی مهاجر

ای پرنده ی مهاجر سفرت سلامت اما 

 به کجا میری عزیزم قفسه تمومه دنیا

روی شاخه های دوری چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه  تا همیشه  سوتو کوری

میگزره روزای عمرت تو جاده های خلوت

تا بخای برگردی خونه گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم

دلخوشیم به این که شاید سحرو یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت دره خونتو میکوبه

                                              گل من

برقرار باشی و سبز  گل من تازه بمون             نفسم پیش کشه تو جایه من زنده بمون

باغه دل بی توخزون موندنی باش مهربون           تو که از خوده منی منو از خودت بمون

غزل و قافیه بی تو  همه رنگه انتظاره                    این همه شعرو ترانه همه بی عطرو بهاره

موندنی باشی همیشه   لبه پاییزو نبوسی               نشه  پرپرشی عزیزم مهربون گلم نپوسی

بهم گفتی  خداحافظ   تورو  دیگه  نمیخامت      

                                                     بهت قول میدم ازامروز  دیگه هیچ وقت نمیپامت

بهم گفتی تو این روزا  ازت من میگزرم آسون  

                                                         ببین زرات عشقم رو همه حل شد توی بارون

خداحافظ چه آسون بود چشات امشب چه آروم بود   

                                                        ولی انگار که عشق من مثل جغد روی بوم بود

سره شب که تو میرفتی  چشام  پرمیشد  ازغصه     

                                                        ولی حالا دیگه نیستی  اینم از ماتمه  قصه

ببین قهر طبیعت رو تومیخاستی منو خم کرد   

                                                       عزیزه دل  بگوبا من  دلت روکی  پرغم کرد

خداحافظ چه آسون بود چشات امشب چه آروم بود   

                                                        ولی انگار که عشق من مثل جغد روی بوم بود

دیگه عشقو نمیفهمم دیگه خون تورگام خوشکید   

                                                        بگو چشمایه غمگینت چرا ازعشقه من ترسید

خداحافظ عزیزه دل  برو  دل کندن  آسونه           

                                                       دله خوش باور وتنهام  از این بازی دلش خونه

عزیز من خسته نشو                                                                                                                                  

با اينکه تنها موندی و هيچکسی و نداری

عزيز من غصه نخور وقتی خدا رو داری

عزيز من گريه نکن فدای قلب تنگت

حيفه که بارونی باشه اون چشمای قشنگت

خسته نشو؛خسته نشو از اين روزای خسته

من که اين و خوب می دونم چقدر دلت شکسته

بزار تا دنیا بدونه این تویی که نباختی

با او همه در به دری روز و شبا رو ساختی

بزار تا دنیا بدونه هنوز دلت جوونه

عزیز م من خسته نشو از دست این زمونه

يه روزي از همين روزا غصه و غم می ميره

اين روزگار بی وفا به دست تو اسيره

يه روزی هم صدا ميشی با نغمه های تازه

ترانه هات عوض ميشه..اگه بدی اجازه

خسته نشو؛خسته نشو از اين روزای خسته

 در به دری تموم ميشه..پس ديگه گريه بسته

طاقت ندارم آخه من تورو پريشون ببينم! 

توی دلت چی ميگذره؟ غمو تو چشمات ميبينم!

 چيكار مي تونم بكنم ، جز اينكه آرزو كنم 

تمام غصه هاي تو ، فقط مال خودم بشه

عزيز من غصه نخور حرفتو من خوب ميدونم 

 بيا با هم سفر كنيم 

 يه جايی که آبی باشه از اولش تا آخرش

بلور باشه پنجره هاش..ستاره هاش.. حتی درش

هيچكي نتونه بياد و دل ما رو بلرزونه 

اگر به اونجا برسيم ما که ديگه غم نداريم

 به جز ستاره های آسمون چيزی ديگه کم نداريم

دله شکسته رو عزیز   دله شکسته میشناسه     

 گریه ی پنهونه شبو   نگاه خسته میشناسه

 

حتی اگه هیچی نگی سکوته تو  پراز غمه

خنده بی رنگ لبات  معنی  اشک   نم نمه

 

یه تیکه ابریم من و تو   یه لحظه آروم نداریم

خیلی کوتاه عمرمون  کی میدونه کی میبیاریم

 

بینه من و تو واژه ها   فرقی نداره نازنین

ببین تو آینه ی چشات  کی بی قراره نازنین

عاشورا

رویت را مخراش!

مویت را پریشان مکن زینب!

مبادا لب به نفرین بگشایی که زمین و زمان به هم میریزد و کائنات کن فیکون میشود

آسمان به زمین می آید   کوهها تکه تکه  میشوند و بر دامن بیابانها میریزند شیرازه ی جهان

از هم میگسلد و ستون های آسمان فرو می ریزد

اگر تو بخواهی    خدا طومار زمین و آسمان را به هم می پیچید زمین اهلش را در خویش می بلعد .

اگر تو نفرین کنی خورشید جهان را شعله ور میکند و کوهها رادر آتش خویش می گدازد.

اما مکن   مگو زینب!

چون مرغ رگ بریده دوره خودت بچرخ     چون ماهی به خاک افتاده در تب و تاب  بسوز

اما لب به نفرین باز مکن    اتمام حجت مکن  .

فریاد بزن و بگو : وای بر شما!  ایا در میانه شما یک مسلمان نیست.

اما به آتش نفرینت دچارشان مکن  . زینب  !

دنیا به اخر نرسیده است به ابتدای خود هم باز نگشته است اگر چه ملائک یک صدا مویه میکنند:

((اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدمائ))

و خدا به مهدی منتقم اشاره میکند و می گوید :

((انی اعلم مالا تعلمون))         (سوره بقره 30)

یا زینب    یا زینب    یا زینب 

فدات خانم زینب   

فدایه گریه هات

فدایه نشسته نماز شب خوندنت

فدایه دلت

فدایه صبرت  غریبیت

زینب  علمدار حسین

                         دله شکستم دوباره شکسته         

                             معنی عشقه مجسم زینب است        

                              ناخدایه کشتیه غم زینب است 

آمدی به قتلگاه  روی کبودت دیدم              قصه ی کوچه دوباره از لبت بشنیدم

آمدی غرق به خون چهره من رادیدی         من هم ان صورت نیلی تو را می دیدم

آمدی حنجر خونین را  بوسیدی                 من هم آن خاک غم چادر تو بوسیدم

آمدی که میهمان من  تنها  گردی               میزبان تو به قتلگه خود گردیدم

آمدی بوی مدینه همه جا پیچیده                 همرهت مرا  ببر مکن دگر نومیدم

                               معنی عشقه مجسم زینب است      

                                ناخدایه کشتیه غم زینب است   

ای وای  ای وای آقام ای وای آقام

مهربون اربابم 

حضرت قاسم فرزنده امام حسن(ع)

تو کربلا بعد از جنگیدن  وقتی از رویه اسب به زمین افتاد

     فریاد زد

             عمو برس به فریادم

   امام حسین رفت بالاسرش  بدنه قاسمو به سینش گرفت (بدنی که از بس با   اسب روش تاخته بودن و با شمشیر بهش ضربه زده بودن دیگه داشت از هم جدا  میشد....قربونت برم  قاسمم)تا تو آخرین لحظه کناره قاسم نوجوان( یادگاره برادرش)باشه.......

یا امام حسین

منم  افتادم نه از اسب از اصل

کمکم کن

عمویی کن برام

            عمو برس به فریادم

 

دسته منه گنهکارم بگیر مثله قاسمت تا آخرین لحظه ی عمرم.

                  عمو برس به فریادم

              عمو داغونم 

        برس به فریادم.......

................................................................  .

 

پاییزم داره تموم میشه

با همه برگ ریزورناش  بادو باروناش  غروباش  خاطره هاش

یه جورایی همه دارن آماده میشن برایه زمستون  برایه خاب .

ولی یه اتفاق خیلی جالب :

تو باغچه ما گلی هست که همیشه بهار پر از گلایه سرخ میشه

  اما.......اما

الان یعنی آخره پاییز فقط یه غنچه زده و گلی ازش شکفت که خیلی                   

                        قشنگه  ........

      میونه این همه برگه زد  تو  باغچه

                                             یه گله سرخ

 چه درسه قشنگی:

                  امید.......رهایی......شکفتن ......

  پس میشه

             میشه تو پاییزه زندگیمون هم مثله یه غنچه بشکفیم

   حتی با وجود تمامه ناملایمات .......

شب ونگاهه خیسه تردید پشت حصارلحظه هاس

بالو پرت اگر که بستس شوقه پریدنت کجاس

نزارکه شعله ی نگات خونرو آتیش بزنه

عروسکه کوچیکه تو  توقابه  آینه بشکنه

غروره آسمونو  بشکن  قفس برایه  تو  کمه                            رو  زخمه کهنه ی  دله تو فقط  رهایی مرحمه

 سلام به همه دوستایه خوبم

        همتونو خیلی خیلی دوست دارم

ولی پانیذ تو وبش حرفایی زد که حرفایه دله خودمه .....

فقط داریم خودمونو مشغول میکنیم تا فراموش کنیم که .......

دلم خيلي گرفته

خيلي تنهام

وقتي تنهايي، برات فرقي نداره كه چند نفراز صبح تا شب بهت ميگن سلام

چند نفر بهت لبخند ميزنن

چند تا اف داري

چند نفر با تلفن يادت ميكنن

 چند تا اس ام اس داري

مهم اينه كه تنهايي !!!

مهم اينه كه كسي از ته دل ياريت نكرده

چقدر بده وقتي توي روزهاي طولاني تنها چيزي كه به مغزت فشار مياره اينه :

كي به خاطر خودم يادم ميكنه نه به خاطر نيازش به من

اونوقته كه ديگه غم و شادي ، خنده و گريه ، دنيا و آدماش ، هيچي برات معني نداره

دنیا با همه بزرگیش برات میشه یه چاردیواری

اونوقت ميشي يه آدم تنها مثل من

از تنهايي براي خودم تنديسي ميسازم و باهاش  نرد عشق ميبازم

ولي نه اين عشق خونه خرابم ميكنه

بايد يه راه ديگه پيدا كنم

تلاش براي زندگي !

 تلاش براي مدرك تحصيلي !

تلاش براي امرار معاش!

  تلاش براي آينده !!!!!

كار و كار و كار براي فرار از اين اوهام و خيالات

خدايا اگه اين تلاش نبود كه وقتمو پركنم چي ميشد؟...

باز هم خدا !!!!!

يادم نيست كجا خوندم كه اگر تنها ترين تنها شوم بازهم خدا هست آره بازهم خدا هست

لابه لاي كارهاي زيادي كه دارم يه وقت كوچيك پيدا ميكنم و حافظو باز ميكنم

با حافظ خلوت كردن يه حال و هوايي داره كه تو دنيا هيچي مثل اون نميشه

اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي

نميدونم حافظم مثل من تنها بوده يا ...

همه هستی من ایه تاریکیست

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این ایه ترا آه کشیدم آه

من در این ایه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید

یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید طفلی است که از مدرسه بر میگردد

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتنک دو همآغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد 

که کلاه از سر بر میدارد

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی است

که من آن را با ادرک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست

دل من

که به اندازه یک عشقست 

به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان  

به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها 

که به اندازه یک پنجره می خوانند

آه ...

سهم من اینست

سهم من اینست

سهم من

آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد

سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید

دستهایت را دوست میدارم

دستهایم را در باغچه می کارم 

سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم

و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم

تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم می آویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر  

به تبسم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آن را

از محله های کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه

که ز مهمانی یک اینه بر میگردد

و بدینسانست

که کسی می میرد

و کسی می ماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد

من

پری کوچک غمگینی را

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین

می نوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد ...

شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دله پر درد گل یاس نداشت

باید اینطور نوشت :

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس  زندگی اجبار است ...