ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای  پادشه خوبان  داد از غم تنهایی

                                               دل  بی  تو بجان آمد  وقتست  که بازآیی

مشتاقی ومهجوری دورازتوچنانم کرد

                                               کزدست  بخواهد   شد  پایاب    شکیبایی

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

                                               دریاب  ضعیفان  را  در  وقت   توانایی

دیشب گله ی زلفش باباد همی کردم

                                               گفتا غلطی  بگذر  زین   فکرت  سودایی

ای درد توام درمان در بستربیماری

                                               وی  یاد  توام مونس در گوشه ی  تنهایی

دردایره ی قسمت مانقطه ی تسلیمیم

                                               لطف آنچه تواندیشی حکم آنچه توفرمایی

فکرخودورای خوددرعالم رندی نیست

                                               کفرست درین مذهب خودبینی وخودرایی

زین دایره ی میناخونین جگرم می  ده

                                               تا  حل کنم  این  مشکل  در ساغر مینایی

                        حافظ  شب هجران شد بوی خوش  وصل آمد

                            شادیت مبارک باد ای عاشق  شیدایی

 زندگی

زندگی رسم خوشایندی است.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو

برود.

زندگی جذبه ی دستی است که می چیند.

زندگی نوبر انجیرسیاه در دهان گس تابستان است.

زندگی بعد درخت است به چشم حشره

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

خبر رفتن موشک به  فضا

لمس تنهایی (( ماه ))

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی شستن یک بشقاب است.

زندگی یافتن سکه ی دهشاهی در جوی خیابان است.

زندگی مجذور آینه است.

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ما

زندگی هندسه ی ساده و یکسان نفهاست.

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره  فکر هوا  عشق  زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت؟

خدا حافظ

خوردم قسم تا بعدازاین باچشم بازعاشق شوم

حالا که آمد دیگری من می روم من می روم

خداحافظ   خداحافظ

حالا که دست دیگری  برهم زده  دنیای ما

حالا که بر هم می خورد آرامش فردای ما

خداحافظ   خداحافظ

ای تکیه گاه ناتوان از نا امیدی خسته ام

از بیم  فرداهای دور بار سفررا بسته ام

گفتی که درسختی وغم پشت وپناه من شوی

در کور راه  زندگی  فانوس  راه  من شوی

حالا که  پشت پا زدن  برای تو آسان شده

حالا که لحظه های تو از آن این وآن شده

خداحافظ    خداحافظ

دلخون شد از امید ونشد یار یار من

ای وای  بر  من  و دل  امیدوار من