پرنده ی مهاجر

ای پرنده ی مهاجر سفرت سلامت اما 

 به کجا میری عزیزم قفسه تمومه دنیا

روی شاخه های دوری چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه  تا همیشه  سوتو کوری

میگزره روزای عمرت تو جاده های خلوت

تا بخای برگردی خونه گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره هر جا باشیم شب نشینیم

دلخوشیم به این که شاید سحرو یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت دره خونتو میکوبه

                                              گل من

برقرار باشی و سبز  گل من تازه بمون             نفسم پیش کشه تو جایه من زنده بمون

باغه دل بی توخزون موندنی باش مهربون           تو که از خوده منی منو از خودت بمون

غزل و قافیه بی تو  همه رنگه انتظاره                    این همه شعرو ترانه همه بی عطرو بهاره

موندنی باشی همیشه   لبه پاییزو نبوسی               نشه  پرپرشی عزیزم مهربون گلم نپوسی